Beyaz-Boş

bomboş bir ev..
sadece ben ve sessizlik var
gözlerim seni ararken aklıma gülüşün gelir
özlemine sarılır yatarım
şimdi ise
tam karşımda boş ve beyaz bir duwar
gözlerimin ucunda
başım döndükçe sarhoşluğumun etkisi
daha çok görürüm seni
boş ve beyaz duvarda hayalin
sadece seni görür gözlerim
uzanır tutamam,tutunur kopamam
hep canımı acıtırsın die korkarım
korkmak bağımlılık yapıyor
korkunca anlıyorum aşık olduğumu
şimdi ise durmuş gülüyorum
belli ayılmışım sen yoksun çünkü
beyaz ve boş duvarda
tokat gibi geliyor yüzüme çarpan sular
damla damla akan aşkımız gibi
yavaş yavaş kuruyor yüzüm
ve yine korkup sarhoşluğumun gölgesine sığınırım
uzanıyorum boylu boyunca yatağa
ve yine sen varmışsın gibi konuşuyorum
ama cevap yok
anlıyorum ki yine yalnız korkak ve sarhoşum
beyaz ve boş duvar gülüyor bana
temiz ve pürüzsüz
inliyorum çağresiz çünkü yine canım acıyo
bomboş bir ev sadece sessizlik ve ben
beyaz ve boş duvar...
alışmışız birbirimize
ayağa kalkıp sana geliyorum
duwardan bana el sallıyorsun
acımı dahada çoğaltıp
bütün beyazlığı kırmızıya boyamak için
yaklaşıyorum
kanımın son damlasına kadar
seni baştan aşağıya boyuyorum
şimdi ise
üzerinde kırmızı bir elbise
kırmızı rujun ve ojenle ağlıyorsun
duvardaki kanlar aktıkça,makyajın siliniyor
ben ise...
yukarıda...
en beyaz olan yerde
cansız bedenime
ağlayan gözlerime
ve üzerinde adının yazılı olduğu
beyaz ve boş duvara bakıyorum....