Taş

öyle bir yağmurdu ki içime akan,
tüm ateşimi söndürdü...
sonra ateş böcekleri ile dost oldum
yeniden yakmak için bedenimi
denize attım kendimiveköpürttüm bütün ümitlerimi...

dalgalar,beyaz haykırışları ile daha da duyulmaz kılar
nefes alıp verişlerimi...

bir sen bilirsin yüzme bilmediğimi
ayağımdaki taş olur,
itersin beni...
tüm vücudum maviye boyanır
söylesene!
gökyüzüm olmasaydın
ne renk olurdu bütün bu denizler?
güneşim olmasaydın
neyi gördüğünü idda ederdi kendine "insan" diyenler !?
sen olmasaydın
nasıl bilebilirdim ki yakının uzak,uzağın yakın olduğunu
sen yalan söyleyemezsin kandırma beni
ebedi düzenbaz bendim hani?!
kanatların güçsüzleşir tabi
kaldırmaz hiçbir kanat bu duygu sömürülerini
asla boğulmadım ben
ama sen...
hep taş-ım oldun beni aşağı çeken...